Tym, co współcześnie obiektywnie przestaje być ważnym dla człowieka, zaś osobiście zawsze do tego dążymy jest prywatność. To dość specyficzna forma prawa człowieka. Chroni nas przed niechcianym, przed tym czego w życiu nie potrzebujemy, co chcemy zachować dla siebie i czego nie chcemy unaoczniać. Prywatność jednak jest dziś mocno „zaniedbana” ze względu na otaczające nas wszędzie czynniki ery cyfryzacji i brak odpowiedniego zabezpieczania poufnych informacji. Co więcej, nierzadko zdarza się, że nie zdajemy sobie sprawy z tego, że jesteśmy obserwowani przez innych ludzi lub urządzenia, np. kamery CCTV.
O jakiej zatem prywatności możemy dziś mówić, skoro wystarczy przejść się w jakimkolwiek mieście w Polsce, w praktycznie dowolnym miejscu i zostać uchwyconym przez obiektyw kamery? Powszechność stosowania systemów monitoringu kamer sprawia, że (prawdopodobny) zapis naszych danych na nośniku pamięci w rejestratorze jest codziennością. Nie zakrywamy twarzy idąc ulicą i widząc kamery. Nie uciekamy ze sklepu, gdy widzimy kamery. Nie chowamy się, gdy widzimy wzdłuż ulicy na domach sąsiada kamery. O jakiej zatem prywatności dziś mówimy i czym ona w ogóle jest?
W tytule artykułu stawiam pytanie: udręka czy nagła pomoc? Chciałbym poza praktyczną sferą ustawień prywatności w kamerach CCTV, wskazać na pewnego rodzaju refleksję: czy aby na pewno mamy się dziś czego obawiać? Czy ewentualnie nie powinniśmy się cieszyć, że dookoła jest pełno CCTV i zabezpieczeń? Dlaczego zależy nam na prywatności we własnym domu czy ogrodzie, ale już nie obchodzi nas sam fakt monitorowania nas w sklepie, pracy, na spacerze czy w innych publicznych miejscach? Czy nie mamy dziś do czynienia z prywatną prywatnością? (...)
„Ochrona i Bezpieczeństwo” 3/2025
Artykuł w całości w:
