Berlin i Oslo. Dwa miasta i dwa odmienne podejścia do zapewnienia bezpieczeństwa lokalnych społeczności w sytuacjach awaryjnych. Berlin ma podejście bardziej opiekuńcze, a Oslo kładzie nacisk na samodzielność. Które podejście jest lepsze? I jaki system jest najbardziej odpowiedni dla nas?
Organizacja systemu bezpieczeństwa zawsze jest sztuką kompromisu. Z jednej strony mamy niemal nieskończoną listę potencjalnych zagrożeń a z drugiej twarde ograniczenia zasobów: ludzi, infrastruktury, czasu i budżetu. Wybór właściwego podejścia jest kluczowy, bo pozwala zbilansować potrzeby z naszymi możliwościami. W artykule zestawiono dwa miasta znajdujące się na przeciwnych biegunach. Berlin wraz ze swoją aglomeracją należy do jednej z największych w Europie. Jest zamieszkiwany przez ok. 11 mln osób. Po drugiej stronie jest stolica Norwegii – Oslo, które wraz ze swoją aglomeracją liczy ok. 1,2 mln osób.
Berlińskie latarnie
Berlin swój system bezpieczeństwa lokalnych społeczności opiera na rozbudowanym systemie punktów awaryjnych. Dzielą się na dwa podstawowe rodzaje. Katastrophenschutz-Leuchttürme Berlin i Oslo – różne podejścia do bezpieczeństwa lokalnych społeczności (dosłownie „latarnie ochrony ludności”), będące obsługiwane przez instytucje publiczne, oraz Katastrophenschutz-Informationspunkte (punkty informacyjne) działające dzięki wsparciu personelu ochotniczego. Punkty tego typu mają służyć komunikowaniu się z mieszkańcami, udzielaniu podstawowych informacji i pomocy, a także przyjmowaniu od ludności wezwań alarmowych, gdy tradycyjne kanały (np. telefony) nie działają. Mieszkańcy mogą również w tych punktach pozostawić wiadomości lub zgłosić swoją chęć do pomocy.
Punkty awaryjne są przewidziane do uruchomienia wyłącznie podczas wystąpienia sytuacji kryzysowych, takich jak długotrwały blackout (rozległa awaria prądu) albo awaria sieci komunikacyjnych. Władze Berlina dążą do zapewnienia 45 Leuchtturmów – po kilka w każdej dzielnicy, często w pobliżu ratuszy lub urzędów – oraz 147 punktów informacyjnych prowadzonych przez organizacje społeczne. Tak rozbudowana sieć jest bezpośrednim efektem doświadczeń z ostatnich lat, zwłaszcza po długotrwałej awarii prądu w dzielnicy Köpenick w 2019 roku, gdy przez ponad 30 godzin tysiące mieszkańców pozostawały bez zasilania. Każdy z tych punktów ma przypisany standard poziomu usług, jakie oferuje mieszkańcom, a szczegóły zostały opisane w tab. 1. W ramach standardu „C” są dostępne również autonomiczne zestawy namiotowe, możliwe do rozstawienia w miejscach najbardziej potrzebnych.
Każdy punkt jest oznakowany piktogramami, informującymi, jakie usługi są dostępne. Istotnym elementem systemu bezpieczeństwa są regularne ćwiczenia. W najbliższych latach dąży się do wdrożenia cyklicznych ćwiczeń, kilka razy w roku, z zakresu uruchamiania i obsługi tych punktów. Tak, aby personel oraz wolontariusze mieli możliwość przećwiczenia swoich ról, a same procedury były weryfikowane w praktyce. (...)
„Ochrona i Bezpieczeństwo” 1/2026
Artykuł w całości w:
