Infrastruktura krytyczna (IK) obejmuje systemy i obiekty niezbędne do funkcjonowania państwa i gospodarki, m.in. w sektorach energetycznym, przemysłowym, transportowym oraz telekomunikacyjnym. Jej znaczenie stale rośnie, co znajduje odzwierciedlenie w nowych regulacjach, takich jak dyrektywa NIS2NIS2 (dyrektywa(UE)2022/2555), rozszerzająca grono podmiotów zobowiązanych do wdrażania odpowiednich środków bezpieczeństwa.

Równocześnie zmienia się charakter zagrożeń. Coraz częściej obok tradycyjnych incydentów mamy do czynienia z atakami hybrydowymi, łączącymi działania fizyczne i cybernetyczne. Szczególnym wyzwaniem są drony – łatwo dostępne, stosunkowo tanie i trudne do wykrycia. Oprócz zastosowań rekreacyjnych mogą być wykorzystywane do obserwacji, zakłóceń lub transportu niebezpiecznych ładunków.

Nowoczesna ochrona infrastruktury krytycznej opiera się na trzech obszarach:

• zagrożeniach naziemnych,
•  przestrzeni powietrznej,
•  warstwie cybernetycznej.

Podstawą skutecznego systemu jest ochrona warstwowa (defence in depth), zakładająca współdziałanie wielu wzajemnie uzupełniających się rozwiązań.

W obszarze ochrony naziemnej kluczowe znaczenie ma integracja technologii. Ogrodzenie pozostaje ważnym elementem zabezpieczeń, jednak skuteczna ochrona rozpoczyna się już na etapie wczesnej detekcji zagrożeń z wykorzystaniem kamer, radarów i systemów analitycznych. Kolejne warstwy ochrony pozwalają na szybką identyfikację oraz lokalizację prób naruszenia. Coraz większą rolę odgrywają również warstwowe systemy antydronowe (C-UAS). Wspomniane warstwy złożone są z kilku technologii:

•  detekcja RF (identyfikacja drona i jego lokalizacji na podstawie komunikacji),
•  radary 3D (wykrywanie wszystkich latających obiektów wraz z ich klasyfikacją),
•  monitoring wizyjny umożliwiający wideoweryfikację (kamery o dobrej optyce i wysokiej rozdzielczości, najlepiej termowizyjne).

O skuteczności ochrony decyduje tutaj nie pojedyncza technologia, lecz integracja różnych sensorów, umożliwiająca wykrywanie,identyfikację i śledzenie zagrożeń w czasie rzeczywistym. System jest w stanie przewidzieć rozwój zagrożenia i zainicjować odpowiednie działania jeszcze przed jego eskalacją.

Rosnąca złożoność zagrożeń oraz nowe wymagania regulacyjne sprawiają, że bezpieczeństwo staje się jednym z kluczowych elementów zapewnienia ciągłości działania i odporności organizacji. Dziś nie jest ono już wyłącznie kosztem ani wymogiem formalnym. To strategiczna inwestycja w stabilność funkcjonowania infrastruktury krytycznej.

Największym zagrożeniem dla infrastruktury krytycznej nie jest brak technologii, lecz opóźnianie decyzji o ich wdrażaniu. Przeciwnicy wykorzystują coraz bardziej zintegrowane metody działania, podczas gdy wiele organizacji nadal postrzega ochronę fizyczną, cyberbezpieczeństwo i bezpieczeństwo przestrzeni powietrznej jako odrębne obszary. Tymczasem skuteczna ochrona infrastruktury krytycznej wymaga jednego, wspólnego systemu bezpieczeństwa, zdolnego reagować na zagrożenia niezależnie od tego, z której strony nadejdą.

Artur Nowakowski
Senior Solution Architect

Linc Polska Sp. z o.o.
www.linc.eu email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.